Nu dat de tijd begint te naderen dat we een nieuwe coach krijgen, word ik best zenuwachtig. Ik weet niet wat ik kan verwachten aangezien er nu een groepje meiden is gekozen die de interviews met de kandidaten doen, waar ik niet bij hoor. Ik heb de potentiele coaches dus niet ontmoet. Ik geloof dat aankomende week de nieuwe coach wordt gekozen aangezien de eerste twee kandidaten uiteindelijk hadden bedankt.
Als trainer/coach heb je de taak en de verantwoordelijkheid op je genomen om de kinderen zo goed mogelijk op te leiden en dus een wezenlijke bijdrage te leveren aan hun ontwikkeling. Is voetbal altijd jouw passie geweest en bracht je zelf ook vele uren op het veld door met voetballen? Dan is het niet onlogisch dat je met dezelfde passie aan de slag gaat, alleen dan nu in de rol van opleider/begeleider. Het scheelt altijd wanneer je een voetbalachtergrond hebt, maar er zijn ook genoeg voorbeelden van trainers/coaches die dit niet hebben. Daar heb ik veel waardering voor.
Off-season is weer begonnen met 2 keer per week trainen. Ook hebben we een nieuwe gewichtstrainer gekregen en kunnen we weer volop aan de bak. Van onze nieuwe gewichtstrainer moesten we allerlei testen doen op het gebied van mobiliteit, flexibiliteit en uithoudingsvermogen. Dit was wel even een momentje om te weten hoe fit je bent. Met mijn uithoudingsvermogen zit het wel goed, maar op flexibiliteit scoor ik onvoldoende.
Je kunt je ongetwijfeld herinneren dat het speelgoed dat je tijdens jouw jeugdjaren had geen lang leven gegund was. Binnen de kortste keren waren de hebbedingetjes ontleed en netjes verdeeld over meerdere kamers. Nieuwsgierig geworden door de werking van jouw bezit was je druk bezig met het uit elkaar halen van alle onderdelen. In elkaar zetten was er vaak niet bij, waardoor het uiteindelijk ook in die staat werd opgeruimd.
Ik ben Fleur Stoit. Ik ben 15 jaar en voetbal bij VV LRC Leerdam en bij het Nederlands elftal meiden onder 15. Mijn lievelingsclub is Ajax, en mijn favoriete spelers zijn Lieke Martens en Lionel Messi. Mijn hobby’s zijn natuurlijk voetballen, met vriendinnen afspreken en lekker Netflix kijken. Mijn droom is om later nog steeds in het Nederlands elftal te spelen en bij een grote club.
Mijn ambities voor het trainersvak ontwikkelde zich in een razendsnel tempo. Aangezien het mij ontbrak aan een goed gevulde rugzak was het noodzakelijk dat ik kennis moest gaan halen. Bij toeval viel mijn oog op een a4-tje in de kantine. Het bleek informatie te bevatten over een trainerscursus. Ik besloot het document mee te nemen en thuis op m'n gemak door te nemen. Zo gedacht, zo gedaan en nadat ik mijn gegevens had ingevuld deed ik het formulier op de post. Wat er ook gebeurde; ik kon niet meer terug. Misschien ook wel, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik laat het op me af komen en zie wel wat er gaat gebeuren. Enkele weken later kreeg ik bericht van de KNVB. Het was...
Ik had al 2 maanden geen bal aangeraakt, dus het voetballen begon wel weer te kriebelen. Dit keer was het niet zo lastig om weer terug te gaan, alleen had ik weer niet goed gekeken met het boeken van mijn vlucht. Ik had wederom niet goed gekeken naar de beschikbare vluchten…pfff. Lekker geregeld Mel; 3 vluchten, voordat ik de trein moest nemen van Minneapolis naar Minot. Mijn eerste stop was Londen, toen Philadelphia, en uiteindelijk Minneapolis. De verwachte aankomsttijd zat kort op de vertrektijd van mijn trein naar Minot. Ik had slechts 2 uur de tijd om mijn bagage op te halen en vanaf het vliegveld naar het treinstation te reizen. Het zou dus stressen worden.
Hoi allemaal, Ik ben Inserah van Hooff en ik voetbal al vanaf mijn 6 jaar bij Eldenia in Elden. Dit jaar werd er een prachtige meiden dag georganiseerd door de Utrechtse Vrouwenvoetbal Academie. Daar leerde je die dag wat je allemaal kan doen met een bal, Die dingen had ik nog niet zo geleerd en ik wilde meer weten. Mijn oma gaf me meteen op en we moesten even wachten tot het seizoen begon. Het begon meteen met hard werken, oefenen op de loopladder en veel bezig zijn met de bal. Het werd steeds leuker en er kwamen steeds meer meisjes bij. Onze trainer John geeft ook erg leuke oefeningen. Hij zegt altijd: "Ik snap dat jullie het liefst op doel willen schieten. Het doel staat aan...
Het werd mij snel duidelijk dat ik niet alleen de spelertjes, maar ook de ouders en de club uit de brand had geholpen nadat ik mezelf had benoemd als trainer/coach. In de voorbereiding van het seizoen werden er al wedstrijdjes georganiseerd om de kinderen te laten wennen aan de club. Het was niet geheel verrassend dat het geheel nieuw samengesteld team met regelmaat de bal uit het doel kon vissen. Die andere kinderen waren immers al gewend om samen te voetballen en in onze beleving konden zij elkaar makkelijker “vinden”. Het scheelt wanneer je op voorhand niet al te hoge verwachtingen hebt. De samenstelling was niet gebaseerd op niveau en beleving. Wie maakt zich nog druk als het team geregistreerd staat als Jo11-15. Ja dat klopt, een vereniging met heel veel jeugdteams. Maar goed, we waren niet het laagst genummerde team. Achter ons zaten nog 2 teams. Toch knap wanneer je dat als vereniging allemaal weet te organiseren.
Toen ik aankwam op het vliegveld in New York had ik meteen stress aangezien ik geen 4g op mijn telefoon had en allerlei dingen qua vervoer moest gaan regelen waar internet toch wel handig voor zou zijn. Gelukkig had ik wifi en kon ik uiteindelijk de bus pakken naar Grand Central, waar ik vervolgens de trein nam naar Waterbury en vanwaar vriendinnen me ophaalde op het station. Ik werd op m’n wenken bediend aangezien we meteen naar de mall gingen om sushi te eten en uitgebreid over de vakantie te kletsen. Eenmaal aangekomen in het appartement die ik met drie anderen deel ging ik mijn kamer versieren en m’n tas uitpakken. Ik was hartstikke moe en de volgende dag ging ik de rest van het team weer zien en de nieuwe coach ontmoeten.